Smutne Święta...

Jutro już Święta. Pierwsze święta bez mojej Babci, Dziadka, cioci i kuzyna. Kolejne bez mojej Córeczki, mojego wujka, moich drugich dziadków i innych krewnych... Tak trudno bez nich znaleźć radość... Bez ich ciepła, życiowej mądrości, poczucia głębokiej więzi i przynależności. Coraz więcej bliskich odchodzi, a ja wciąż jestem tu... A co jest po drugiej stronie? Spotkamy się tam kiedyś?

Bajka o wężu

BAJKA O WĘŻU (dla wszystkich kobiet po przejściach)

Nad strumieniem, w małej chatce, żyła sobie kobieta. Czuła się bardzo samotna. Pewnego dnia, gdy jak zwykle szła rankiem zaczerpnąć wody ze strumienia, na brzegu znalazła poranionego węża. Ulitowała się nad nim. Zabrała go do swojej chatki, opatrzyła rany, ułożyła na miękkiej poduszce w koszyku. Codziennie go doglądała, poiła, karmiła i z czasem… pokochała. Pod jej troskliwą opieką wąż wracał do sił. Ale kiedy któregoś wieczoru jak zwykle pochyliła się nad koszykiem, by go pogłaskać, wąż nagle skoczył i ją ukąsił. Był jadowity.
Kobieta, zwijając się z bólu w śmiertelnych męczarniach, zapytała go ostatkiem sił:
„Wężu, dlaczego to zrobiłeś? Uratowałam ci życie, poświęciłam się dla ciebie, pokochałam…”.
I usłyszała w odpowiedzi: „Sama jesteś sobie winna, kobieto! Przecież wiedziałaś, że jestem wężem!”

Las

Obejrzałam film "Zatrzyj ślady", który przeniósł mnie w głąb lasu. Kto z Was chciałby mieszkać w lesie? Na pewno wiele jest takich osób, ale kto naprawdę by zamieszkał? Odciąć się od ludzi. Od cywilizacji. Od zdobyczy techniki.
Choć nie trzeba wyruszać do lasu, aby to zrobić. We własnym mieszkaniu także możemy się odizolować od innych, zamknąć się w swoich czterech ścianach. Staje się to coraz bardziej powszechne.